ขยายอาณานิคม "ของใคร"
เจ้าของโลก
การก่อกำเนิดทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ มีทั้งสิ่งที่มีชีวิต และสิ่งที่ไม่มีชีวิต อาศัยอยู่ร่วมกันมาแต่ดึกดำบรรพ์
ตามหลักจิตสำนึกของการเป็นเจ้าของ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก ล้วนเป็นของของทุกสิ่งทุกอย่างในโลกเช่นกัน เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นร่วมกันบนโลกใบนี้ ย่อมมีสิทธิเท่าเทียมกัน ตามหลักประชาธิปไตยที่มนุษย์ตั้งขึ้น
แต่แล้วมนุษย์ผู้เผด็จการ ก็ใช้วิถีแห่งเผด็จการ ยึดครองโลกใบนี้แต่เพียงผู้เดียว ผู้มีอำนาจเท่านั้น ที่จะมีสิทธิ ครอบครอง ผืนดิน ผืนน้ำ บนโลกกว้างใบนี้
เกิดนิยามของคำว่า สัตว์ป่า สัตว์เลี้ยง ขึ้นมา ทั้งๆที่สัตว์ทุกๆชนิด เคยเป็นเจ้าของป่าเขา แล้วที่ดินบนผืนโลก ก็ได้ถูกแบ่งสรรปันส่วน ให้แก่มนุษย์ผู้สมมติทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมา สมมติว่าต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ เงินคือปัจจัยในการใช้จ่าย บ้านคือที่อยู่อาศัย ที่ดินคือทรัพย์สมบัติของผู้มีอำนาจ ไม่ว่าจะเป็น อำนาจเงิน อำนาจบรรดาศักดิ์แต่โบราณ หรืออำนาจอะไรก็แล้วแต่ ตามที่กฎหมายได้ตั้งสมมติขึ้นมาให้เป็นอย่างนั้น และที่สำคัญที่สุด ที่อยู่ในจิตสำนึกของมนุษย์ส่วนมาก ซึ่งเรียกตัวเองว่าสัตว์ประเสริฐก็คือ "โลกคือของคนเท่านั้น"
การยึดครอง
มนุษย์ผู้มีมันสมองอันปราดเปรื่อง ผู้อยู่เหนือวิถีแห่งความเป็นจริง ใช้อำนาจยึดครองที่ดิน สร้างบ้านแปลงเมือง ขับไล่สัตว์ทั้งหลายส่วนใหญ่ ออกจากอาณาบริเวณ ให้ไปหาที่อยู่กันเอาเอง โดยตั้งตนเป็นเจ้าที่ เจ้าถิ่น แต่ก็มีมนุษย์บางคน ที่ยอมให้สัตว์อยู่ร่วมในอาณาเขตของมนุษย์ มนุษย์ผู้นั้นเป็นใคร มนุษย์ผู้นั้นมีจิตใจงามใช่ไหม มันเป็นสิทธิของคุณที่จะคิด หากผมจะบอกกับคุณว่า ที่อยู่ที่มนุษย์ผู้นั้นจัดหาให้แก่สัตว์เหล่านั้น มีลักษณะไม่ต่างอะไรไปจากคุก ซึ่งใช้ขังนักโทษเลย อาณาบริเวณช่างสวยงาม มีกรงเหล็กล้อมรอบ สร้างความประทับใจให้แก่หมู่สัตว์... ประเสริฐเป็นอย่างยิ่ง