บทนำ
มนุษย์ทุกๆคนนั้น เกิดมาจากธรรมชาติเป็นผู้สร้างสรรค์ มาพร้อมๆกับสรรพสิ่ง และชีวิตต่างๆอีกมากมาย โดยเปรียบเทียบแล้ว มนุษย์กับสัตว์ ก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนๆกัน มีหัวจิต หัวใจ เหมือนๆกัน มีผู้ให้กำเนิด มีเพื่อน มีพวกพ้อง แต่สิ่งที่ทำให้มนุษย์เรียกตัวของเขาเองว่า "สัตว์ประเสริฐ" นั้น มันก็คือการที่เขา เปรียบเทียบ เอาความคิด ความอ่าน ความฉลาดของสิ่งมีชีวิตต่างๆในโลก แล้วเห็นว่า พวกเขาเองเป็นเลิศกว่าสัตว์ทุกเผ่าพันธุ์
หากแต่ ถ้ามองดูลึกๆของคำว่า "ประเสริฐ" แล้ว ตามความหมายของพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน( พ.ศ. 2525 ) หมายความว่า วิเศษ ดีเลิศ ดีที่สุด แล้วเมื่อ หันกลับมาดูในสังคมทุกๆแห่ง ทุกๆหนบนโลกใบนี้ คำว่าสัตว์ประเสริฐที่พวกเขาเรียกแทนตัวเอง เพื่อให้แตกต่างจากสัตว์เดรัจฉานนั้น ดูจะไม่เหมาะสมนัก เพราะการกระทำหลายๆอย่าง มันฟ้องออกถึงพฤติกรรมของสัตว์เดรัจฉาน ที่มนุษย์โดยส่วนมาก ยังกระทำอยู่ในสังคมปัจจุบันนี้ หากพวกเขายังอยากจะแยกตัวของเขาเอง ออกจากสัตว์เดรัจฉานแล้วล่ะก็ ควรจะใช้พฤติกรรมร่วมเป็นเกณฑ์ ในการพิจารณาความเป็นไปได้ ที่จะเรียกตัวของเขาเองว่า "สัตว์ประเสริฐ"
